Letter from anarchist fugitive Abtin Parsa (Greece)

We are in a war situation, some of us were killed, some of us are in prisons, some of us were pushed to escape and are being hidden and many of us are under a lot of pressure. We should accept that resistance against state and capitalism is not the easy way of life but we have no choice: either we resist together and survive, or the state and capitalism will kill all of us one by one.

After months being under watch, follow and harassment by anti terrorist unit, on February 13, when the oppression did target me and those who have contact with me more than in the past, I did take a political decision to be hidden. I am not in a safe place and no one is in a safe place because in this neo liberal capitalism system, there is no safe place, so being hidden inside 4 walls does not mean you are safe.

In this period of time, there is a historical and political responsibility for the movement to defend the armed resistance. The goal of state repression is first to pacifize and in the end to destroy any kind of resistance, because the state does not want the oppressed to fight back. The state talks about peace but this peace is nothing but monopolizing the violence in the hand of state. The state is trying to make us unable to return the violence, but the oppressed should defend themselves by any means that they understand; otherwise there is no survival.

In the summer of 2018, when the state sent cops to Sterefi Hill, it was very clear for us that first, the public spaces will be under attack and the next step of the state will be our private spaces, which the anti terrorist operation in November of 2019, clearly showed. The development of state repression from 2012 to 2020 is a proof to us that if we are more pacifistic and make less resistance actions, the repression by the state becomes more and this is the point of why the movement should defend the armed resistance. I believe the golden time of the anarchist movement in Greece was in the decade of 1970, when many youths joined the movement, which had continuation until the decade of 1990, but the decade of 1990 was a historical moment to make the social revolution, when it was the time for the working class to stop work and makes riots in the streets, but since it never happened, a political disappointment arrived inside the anarchist movement, which pushed many comrades of the anarchist movement to joined the leftist parties. I believe this political change of the anarchist movement was a beginning of pacifist characteristic for the actions of the resistance movement. In 2008, simultaneous with the murder of Alexis G. by cops and in 2012, the economic crisis, the movement found more social bases to fight back violently against the state, but it was not like the social bases, which there were in the decade of 1990, so 2008 and 2012 could not became a social revolution.

The immigrants are the first target to get attacked by the state because we as immigrants are the most weak people in the society; that is why any time the state wants it can attack us, and in order to give legitimacy to its attacks, the state criminalizes us through its media. The real robbers are capitalists and the real criminals are politicians. We are not dangerous for the society; those cops are dangerous for the society and the only terrorists are the state and capitalism.

Unfortunately, most of the solidarities that the locals give to immigrants is based on victimizing the immigrants and in a reformist way. I believe the immigrants crises cannot be solved by changing the laws because capitalism and states created the immigrants crises, so as long as the creator of immigrants crises exist, the crises exist too and that is why the solidarities to the immigrants should have anti-state and anti-capitalist characteristics. In my opinion, at the moment, solidarity means attack and we need a movement of solidarities that have anti-capitalism and anti-state characteristics in Greece. We must attack the interests of state and capitalism in solidarity with immigrants.
Since a few days ago, thousands of immigrants are in the border of Greece/Turkey and try to get inside EU, but the cops and soldiers used war bullets and tear gas against immigrants. While I believe we should not get inside the political game of the states, right now, the most useful solidarity to the immigrants who are at the border is to arm them because the answer to bullets should be bullets back and this is the only way to open the border for all the immigrants. We as immigrants should fight for what we need and at the moment, our first need is survival, so we must destroy those who are killing us; we have nothing to lose but our fear.

We as immigrants who are inside EU, we should not be silent and we should come to the streets together with locals against what is going on at the border of Turkey/Greece. I know many of us had a hard life in the counries that we came from, but we should not think individually for our personal goals. This situation remind me of a poem in the time when Nazis had the power in Germany: When they came for socialists, I did nothing because I was not a socialist; when they came for communists, I did nothing because I was not a communist; when they came for Jews, I did nothing because I was not Jewish; and in the end, when they came for me, there was nobody to defend me. I believe when they are finished with immigrants at the border, they will come to us as immigrants in the EU.

Abtin Parsa



از ما تحت فشار زیاد قرار داریم. باید قبول کرد که مقاومت در برابر دولت و سرمایه داری راه آسان برای زندگی نیست بلکه چاره ای نداریم: یا با هم مقاومت می کنیم و زنده می مانیم، یا دولت و سرمایه داری همه ما را یکی یکی خواهد کشت.
بعد از ماه ها تحت نظر، پیگردی و آزار و اذیت توسط واحد ضد تروریستی، در ۱۳ فوریه، هنگامی که این ظلم من و کسانی را که با من در تماس هستند بیشتر از گذشته تحت فشار قرار داد، تصمیم سیاسی گرفتم تا پنهان شوم. نه در جای امنی هستم و نه کسی در جای امنی قرار دارد چون در این سیستم سرمایه داری نیو لیبرال جای امنی وجود ندارد، پس پنهان شدن در داخل ۴ دیوار به معنی امنیت شما نیست.
در این دوره زمانه یک مسئولیت تاریخی و سیاسی بر دوش جنبش قرار دارد و دفاع از مقاومت مسلحانه است. هدف سرکوب دولت اول صلح آمیز کردن و در آخر نابود کردن هر نوع مقاومت است، زیرا دولت نمی خواهد که مظلومین مبارزه کنند. دولت از صلح سخن میگوید اما این صلح چیزی جز انحصار خشونت در دست خودِ دولت نیست. دولت در تلاش است که ما را از بازگرداندن خشونت باز دارد، اما مظلوم باید به هر وسیله ای که میفهمد از خود دفاع کنند وگرنه بقا در کار نیست.
در تابستان ۲۰۱۸ وقتی دولت، پلیس ها را به تپه استرفی فرستاد، برای ما بسیار واضح بود که اول فضاهای عمومی مورد حمله قرار می گیرد و قدم بعدی دولت فضاهای خصوصی ما خواهد بود که عملیات واحد ضد تروریست در نوامبر ۲۰۱۹، به وضوح آن را نشان داد. توسعه سرکوب دولت از ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ مدرکی برای ما است که اگر صلح آمیز تر باشیم و اقدامات کمتری در راستای مقاومت انجام دهیم، سرکوب دولت بیشتر میشود و این نکته است که چرا جنبش باید ازمقاومت مسلحانه دفاع کند. به اعتقاد من زمان طلایی جنبش آنارشیست در یونان در دهه ۱۹۷۰ بود، زمانی که بسیاری از جوانان به جنبش پیوستند که تا دهه ۱۹۹۰ ادامه داشت، اما دهه ۱۹۹۰ لحظه تاریخی برای ایجاد انقلاب اجتماعی بود، زمانی که زمان آن بود که طبقه کارگر کار را متوقف کند و در خیابان ها شورش کند، اما چون هرگز اتفاق نیفتاد، ناامیدی سیاسی وارد جنبش آنارشیست شد، که بسیاری از رفقای جنبش آنارشیست را مجبور کرد که به احزاب چپ گرویده شوند. به اعتقاد من این تغییر سیاسی در جنبش آنارشیست آغاز ویژگی صلح طلبانه برای اقدامات جنبش مقاومت بود. در سال ۲۰۰۸ همزمان با قتل الکسیس گریگروپولوس توسط پلیس ها و در سال ۲۰۱۲ بحران اقتصادی، این جنبش پایگاه های اجتماعی بیشتری را برای مبارزه خشونت آمیز علیه دولت پیدا کرد، اما مانند پایگاههای اجتماعی نبود که در دهه ۱۹۹۰ وجود داشت، پس ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ نتوانست به انقلاب اجتماعی ختم شود.
مهاجران اولین هدفی هستند که مورد حمله دولت قرار می گیرند زیرا ما به عنوان مهاجر در جامعه ضعیف هستیم ؛ به همین دلیل است که هر وقت دولت بخواهد می تواند به ما حمله کند، و برای مشروعیت دادن به حملاتش، دولت ما را از طریق رسانه هایش مجرم جلوه میدهد. دزدان واقعی سرمایه داران هستند و جنایتکاران واقعی سیاست مداران. ما برای جامعه خطرناک نیستیم ؛ پلیس ها برای جامعه خطرناک هستند و تنها تروریست ها دولت و سرمایه داری هستند.
متأسفانه بیشتر همبستگی هایی که محلی ها به مهاجران میدهند بر اساس قربانی کردن مهاجران و به شیوه اصلاح طلبانه است. به اعتقاد من بحران مهاجران را نمیتوان با تغییر قوانین حل کرد چون سرمایه داری و دولت بحران مهاجران را ایجاد کردند، تا زمانی که خالق بحران مهاجران وجود دارد، بحران هم وجود دارد و به همین دلیل است که همبستگی به مهاجران باید شخصیت ضد دولتی و ضد سرمایه داری داشته باشند. به نظر من در حال حاضر همبستگی یعنی حمله و ما به یک حرکت همبستگی نیاز داریم که ویژگی های ضد سرمایه داری و ضد دولتی در یونان داشته باشد. در همبستگی با مهاجران باید به منافع دولت و سرمایه داری حمله کنیم.
از چند روز پیش هزاران مهاجر در مرز یونان / ترکیه قرار دارند و برای ورود به اتحادیه اروپا تلاش میکنند اما پلیس و سربازان از گلوله جنگی و گاز اشک آور علیه مهاجران استفاده کردند. در حالی که باور دارم که نباید وارد بازی سیاسی دولت ها شویم، در حال حاضر مفید ترین همبستگی به مهاجران که در مرز هستند مسلح کردن آنها است چون جواب گلوله باید گلوله باشد و این تنها راه است که مرز را برای همه مهاجران باز میشود. ما به عنوان مهاجر باید برای چیزی که نیاز داریم بجنگیم و در حال حاضر اولین نیاز ما بقا است، پس باید کسانی که ما را می کشند را نابود کنیم ؛ جز ترس خود چیزی برای از دست دادن نداریم.
ما به عنوان مهاجر که در داخل اتحادیه اروپا هستیم، نباید سکوت کنیم و باید با محلی ها در برابر آنچه در مرز ترکیه / یونان میگذرد به خیابان ها بیایم. میدانم که بسیاری از ما در کشورهایی که از آن آمده ایم زندگی سختی داشتیم، اما نباید به اهداف شخصی خود فکر کنیم. این وضعیت مرا یاد شعری می اندازد، در آن زمان که نازی ها در آلمان قدرت داشتند: وقتی برای سوسیالیستها آمدند، من هیچ کاری نکردم چون سوسیالیست نبودم ؛ وقتی برای کمونیست ها آمدند، من هیچ کاری نکردم چون کمونیست نبودم ؛ و زمانی که برای یهودها آمدند، من کاری نکردم چون یهودی نبودم ؛ و در آخر که برای من آمدند، کسی نبود که از من دفاع کند. من معتقدم وقتی کارشان با مهاجران در مرز تمام شد، هدف بعدی مهاجران درون اتحادیه اروپا خواهند بود..

آبتین پارسا


Tags: , , , , , ,

This entry was posted on Tuesday, March 10th, 2020 at 10:56 am and is filed under No Borders.